Yikes!

Vandaag was ik bijna in een depressie beland.
Nou ja, dat is misschien lichtelijk overdreven.
Ik zal het uitleggen.

Vanochtend gingen Jim, mijn dagelijkse stagebegeleider, en Patty orgaanweefsel verzamelen van jonge woelmuizen die een x-aantal minuten blootgesteld waren aan één van de volgende:

1. een 1-3 dagen oude woelmuispup
2. een blokje hout (lijkt op een kanaalstok, maar de bedoeling is dat het op een pup lijkt)
3. niets

Wanneer de blootstellingsduur voorbij was, werd de woelmuis direct geïnjecteerd met Xylazine en nog een ander stofje waarvan ik de naam jullie verschuldigd blijf. Ongeveer 2 minuten na injectie legt het beest het loodje. Het is niet fijn om zo'n beestje langzaam aan dood te zien gaan.
En nu komt het lugubere: decapitatie gebeurt m.b.v. een grote schaar. Het hoofd wordt van het lichaam afgeknipt. Zie je het al voor je, KNIP, hoofd en lichaam gescheiden. Ik moest even slikken. Woelmuiskop ging naar Patty, die de hersenen eruit peuterde, wat gepaard gaat met weinig aangename schedelbotkrakende geluiden. Woelmuislichaam ging naar Jim, die na een abdominale incisie het hart, de milt en de bijnieren extraheerde.

Er waren practicevoles beschikbaar om op te oefenen.
Ik heb deze keer gepast.
Ben er nog niet zo zeker van of hoofden van lichamen af knippen voor mij is weggelegd.