Thank you mr. Vole

Ik kan het gewoon niet. Na hem een anaestheticum ingespoten te hebben, had ik gisteren in mijn linkerhand een bewusteloze woelmuis en in mijn rechterhand een schaar in de juiste positie voor een perfecte decapitatie. Kwestie van ready, set, chop zou je denken. Dacht ik ook heel stoer na de barbaarse procedure meerdere malen geobserveerd te hebben. Maar op dat moment knapte er een heel emotioneel draadje ergens in mij, want plotseling moest ik heel erg hard huilen en ik wist mijn god niet waar al dat traanvocht vandaan kwam. Nou ja, in anatomisch opzicht wel... ah well you know what I mean. Anyway, daarom had Bill deze keer maar voor mij het hoofd afgeknipt en bloed uit het gedecapiteerde lichaam gegoten. Op een gegeven moment had ik mezelf weer een beetje bijeen geraapt en nog enigszins aangedaan lukte het gelukkig wel de hersenen en organen te verzamelen. Saillant detail: na decapitatie bewegen de kaken van het beest soms nog waardoor het lijkt alsof het naar adem probeert te happen en ook het hart pompt nog een tijdje door. I hate that! Het is gewoon griezelig. Voorafgaand aan elke decapitatie zegt Jim altijd de volgende dankbetuiging:

Thank you mr. Vole for helping us out,
and donating your life to science.
Your help has greatly been appreciated.

Ik weet niet of het helpt. Voor de muis zeker niet. Wel bevorderend voor mijn gemoedstoestand was bowlen gisteravond met Patty & Co. Helaas geen strikes van mijn kant, maar zelfs een door blacklight onbedoeld oplichtende witte bh kon de pret niet drukken, want het was een superfun en bovenal oldskool avond compleet met de Cupid shuffle op het parkeerterrein na afloop.