It just sucks!

Als je 's ochtends wakker wordt en je voelt je niet helemaal optimaal is het laatste wat je nodig hebt een mailtje waarin staat dat je je lichamelijk onderzoek vaardigheidstoets niet gehaald hebt. Ik ben niet zo een voorstander van ongepast taalgebruik, maar ik geloof dat ik geoorloofd ben te zeggen: That just sucks big time. Genoeg over die onbenulligheid, focus op superinteressante stage. Vandaag zouden we voor het eerst kennis maken met prairie voles (lees: extreem schattig type woelmuis, zie foto onder) die in het lab gebruikt worden. Ik heb een soort aparte voorliefde voor knaagdieren ontwikkeld en dus waren al die prairie voles in mijn ogen surrogaat-Mimi's. Keerzijde is dat ze uiteindelijk allemaal sacrificed worden, wat een verhullende manier is om te zeggen dat ze eerst vergast worden met CO2 en vervolgens met een soort miniatuur guillotine cervicaal gedisloceerd worden. Ja, het wordt wel even wennen denk ik, als dat al überhaupt mogelijk is... Fun part: ik kan nu mannetjes & vrouwtjes van elkaar onderscheiden! (Als ze 21 dagen oud zijn is dat niet zo makkelijk omdat het genitale gebied er nog erg hetzelfde uitziet.) Goed volgende keer meer, ik moet me nu klaar gaan maken voor Sushi!